sun 04102009 0611 pm.

วันนี้เปน วันเกิด ของเราเอง......

เปนวันแห่งการ รอคอย คอยด้วยความหวัง....

ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว นับถอยหลังเรื่อยๆ

รอคอย ขอเเค่คนนี้คนเดียว......

รอจนเวลามันผ่านไปเปนอีกวันนึงแล้ว....

ภายในร้านที่มีพวกรุ่นพี่ เพื่อน รุ่นน้อง มานั่งกินกัน

ทั้งๆที่อยากให้เปนพรุ่งนี้ แต่ก้อมาเปนวันนี้....

เศร้า.... วันเกิดใครกันว่ะ....ไม่เข้าใจ....

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยมันใกล้เข้ามา....

ความเศร้า ความเหงามันเข้ามาครอบงำจิตใจ...

แล้วมันก้อถึงขีดสุด...น้ำตาไหลออกมา....

แต่ไม่มีใครคิดจะสนใจ....รีบลุกออกมาจากที่ตรงนั้น

หมดแล้ว...ความเข้มเเข็ง มันพังทลายลงมาแล้ว....

ความรุสึกห่วง กลับเข้ามาในจิตใจ .....

จะเปนอะไรรึป่าวน่ะ....ไม่สบายหรือเข้าโรงพยาบาล...

 ตัดสินใจ โทรไป แต่ไม่นานเพราะกลัวว่าจะตื่นถ้าหลับอยู่

นับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจ...แต่ก้อสะดุ้งเพราะโทรกลับมา...

หัวสมองว่างป่าว มึน งง จะรับดีหรือว่าไม่....

ในที่สุดก้อรับ.... พยายามบังคับตัวเอง...กลั้นใจ

สมองไม่รับรุอะไรแล้วตอนนั้น...ไม่รุว่าพูดอะไรไป

ไม่รับรุว่าได้ยินอะไรตอบกลับมาบ้าง ไม่รับรุอะไรเลย

จำไม่ได้เลยว่าพูดอะไรไปบ้าง.....

จำไม่ได้เลยว่าเขาพูดอะไรกลับมา....

กลับไปที่โต๊ะแบบไร้ความรุสึก....

นั่งนิ่งได้สักพักนึง.....ทั้งโต๊ะก้อเงียบ....

เราก้อไม่ได้สนใจอะไร...ก้อเหมือนไม่ได้อยู่แต่เเรก

สักพักมีเด็กในร้านเดินถือ เค้ก ออกมา...

เราก้อเฉยได้อีก...ไม่มีแสดงอาการอะไรออกมา...

ไม่พูด ไม่ตอบ ไม่ยิ้ม ไม่มีคำพูดใด-ใดหลุดออกจากปากเลย

จนคนที่นั่งข้างๆเอามือมาตบที่ไหล่บอกให้เป่าเที่ยน....

ยังไม่ทันไดเป่า ลมก้อพัดเทียนที่จุดไฟอยู่ ดับลงไป

สุดท้ายไม่ได้เป่าเที่ยน ไม่ได้ภาวนา ขอพรอะไรทั้งนั้น...

ได้เเต่พูดออกไปว่า ขอบคุน นี่เปนเค้กก้อนเเรกเลย

ไม่เคยได้เลยนะ ตั้งเเต่เกิดมา.....

ขอโทดทุกคนที่อยู่ตรงนั้นน่ะ ....ถ้าทำให้รุสึกแย่

รุสึกไม่ดีกับการกระทำ....ในคืนนั้น...

จำไม่ได้เลยว่าปล่อยแก้ววางบนโต๊ะกี่ครั้ง....

นั่งกินอยู่อย่างนั้นจนบางคนขอกลับไปก่อน....

เด็กในร้านเดินมาบอกว่า จะปิดร้านเเล้ว...จึงแยกกันกลับ

กลับมาอยู่ในโลกของตัวเองอีกครั้ง....

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รุ..นั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหน

รุสึกแสบตา...แสงสว่างของพระอาทิตย์ส่องเข้ามา

เก็บของกองรวมกันไว้ รอทิ้ง...เก็บเศษแก้วที่แตกกองรวมกัน

เราจะเก็บมันมาต่อให้เปนแก้วใบเดิมได้มั้ย.....

เราจะเอามันมาต่อกันให้เปนแก้วใบเดิมได้มั้ย

แต่ แก้ว มันกลายเปน เศษแก้ว ไปแล้ว....

จะเอามาต่อกันยังไงมันก้อมีรอยร้าวอยู่ดี....

เอามาใส่น้ำ มันก้อรั่วออกหรือสร้างบากแผลให้อยู่ดี

ทิ้งเอาไว้แบบนั้นแหล่ะ....ค่อยมาเก็บ...

เดินกลับเข้ามาในห้อง ปิดประตู ทุกบานที่มีแสงส่องผ่าน

จมอยู่กับความมืด ล้มตัวลงนอน....เหนื่อยเหลือเกิน...

หลับตาลงพร้อมกับความเจ็บปวด....ตัวคนเดียว

ตื่นขึ้นมาอีกที่ตอนบ่าย วันนี้วันเกิดเรา....บอกกับตัวเอง

มองหาโทร... อยู่ไหนว่ะ มันดังอยู่ แต่หาไม่เจอ...

ช่างมัน....นอนต่อ แต่ไม่นาน มีคนมาเคาะประตู...

แต่ไม่รุจัก .......ไม่เปิด....ไม่สนใจ...เงียบไป...

ตื่นแล้ว.....อาบน้ำ ..เปิด nb พิมพ์ไปเรื่อยๆ

หิวข้าว....แต่กินไม่ลง....อาการเดิม ...hang...

เมื่อไหร่จะผ่านวันนี้ไปสักทีน่ะ....

หาโทรไม่เจอจะต่อเนทยังไงว่ะ....

ทำไมวันนี้มันยาวนานเหลือเกิน.....พระอาทิตย์เริ่มตกแล้ว

ความมืดกลับมาอีกครั้ง....

พรุ่งนี้...รุว่าจะต้องเจอกับอะไรยิ่งรุสึกแย่....เกลียดจิงๆ

TODAY.......

ตื่นไปทำงาน ไม่สาย แต่รุสึกแย่อยากอ้วกสุดๆ....

hang อีกตามเคย....ไม่เเคร์สายตาที่มองมา....

ชินแล้ว....ไม่ต้องเอามาคิดให้รกสมอง....

พ่อโทรมาถามว่าไปวัดรึยัง แค่ เท่านั้น คนอื่นไม่มี

ไม่ผิดหวัง ไม่เสียใจที่มีแค่พ่อ...

เพราะไม่เคยหวังอะไรจากคนพวกนั้นอยู่แล้ว....

โทรมาตอนสิ้นเดือน....โทรกลับไปถาม....

....เดือนนี้จะเอาเท่าไหร่.....

วันนี้คนที่รอโทรมาตอนเช้าวันนี้คุยปกติ....

วันนี้ไม่ทำ OT ต่อ ไม่ไหว แย่สุดๆ...

กลับห้องทำธุระเรื่องค่าห้องเรียบร้อย....ขึ้นมานอน

ตื่นเปิด nb นี่มันกี่โมงแล้วว่ะ....

พรุ่งนี้ต้องตื่นอีกแล้วเหรอ....ไม่อยากตื่นแล้ว....